Κάποτε..
Μου καναν δώρο ένα ζευγάρι από γυαλιά, να βλεπα λέει τον κόσμο με άλλο μάτι..
πράγματα που δεν φαίνονταν να δω..και να γνωρίσω αυτό που μου 'λειψε το κάτι..
Όμως ήταν σκούρα τα γυαλιά και ο κόσμος μαύρος..και εγώ συνήθισα σιγά σιγά ο μαύρος..
Το φως του ήλιου ξέχασα πως έλαμπε παλιά και εγώ δειλός πίσω από τα σκούρα μου γυαλία ..Νόμιζα πως μου δίνουν σιγουριά..Γελάστηκα..
Ώσπου κατάφερα να δω πιο καθαρά..ότι ο ήλιος μου προσφέρει ζεστασία..Τα πέταξα..
Και από τότε σαν ξυπνάω κάθε πρωϊ..βλέπω το φως που μου 'λειψε πολύ..
και νιώθω μια απέραντη χαρά..τρελή..
Τα γυαλία..σπασμένα σε μια άκρη..δηλώνουν θέληση μα και πυγμή και κάθε ανάμνηση από αυτά..φθηνή..
No comments:
Post a Comment