Καλλιτέχνης κατά βάθος...

Αφορά ένα χόμπυ μου..τπτ περισσότερο..
www.flickr.com/photos/egww2004

Να πω κι εγώ???

Κι όπως άλλωστε γίνεται πάντα..το θέμα Ζαχόπουλου σχολιάσε η Ελλάδα από κάθε γωνία της..έμεινα εγώ λοιπόν για να δώσω το τελευταίο σχόλιο..και το πιο καθοριστικό..
Δεν φταίει ο Ζαχόπουλος..
Δεν φταίει η Τζέκου..
Δεν φταίει η κυβέρνηση..βεβαίως ούτε και η αντιπολίτευση..
Δεν φταίνε τα κανάλια..
Δεν φταίει ο Θέμος..
Δεν φταίει ο Μάκης..
..........Φταίει ο όροφος...!

Δεν αλλάζω μια ζωή για κανένα μαύρο γυαλί..

Κάποτε..

Μου καναν δώρο ένα ζευγάρι από γυαλιά, να βλεπα λέει τον κόσμο με άλλο μάτι..
πράγματα που δεν φαίνονταν να δω..και να γνωρίσω αυτό που μου 'λειψε το κάτι..
Όμως ήταν σκούρα τα γυαλιά και ο κόσμος μαύρος..και εγώ συνήθισα σιγά σιγά ο μαύρος..
Το φως του ήλιου ξέχασα πως έλαμπε παλιά και εγώ δειλός πίσω από τα σκούρα μου γυαλία ..Νόμιζα πως μου δίνουν σιγουριά..Γελάστηκα..
Ώσπου κατάφερα να δω πιο καθαρά..ότι ο ήλιος μου προσφέρει ζεστασία..Τα πέταξα..
Και από τότε σαν ξυπνάω κάθε πρωϊ..βλέπω το φως που μου 'λειψε πολύ..
και νιώθω μια απέραντη χαρά..τρελή..
Τα γυαλία..σπασμένα σε μια άκρη..δηλώνουν θέληση μα και πυγμή και κάθε ανάμνηση από αυτά..φθηνή..

Χαριτωμένα της καθημερινότητας μου..

Αν προσπαθήσω όλα να τα θυμηθώ με μια σειρά..δύσκολο πολύ..

Είναι καλύτερα να βάλλω με τη σειρά του σθένους τους..

Πράγματα καθημερινά..χαριτωμένα..

Πράγματα δικά μου..δικών μου ανθρώπων..

Πράγματα που κάποιες φορές όλοι μας ζούμε..

Μαμά..(μια μικρή εισαγωγή) Τελείωσε το δημοτικό μετα κόπων και βασάνων..Γυνή πονηρή..με χιούμορ..πολυαγαπημένη..Δεν έχει γνώσεις γραμματικές..Όμως ποτέ δεν το παραδέχτηκε!!!
Ένας μικρός διάλογος..

Η συζήτηση στριφογυρνούσε στην εποχή του Μίνωα!..(τόσο μακρυά πήγε η βαλίτσα)
Η Μητέρα..(την αποκαλώ έτσι μόνο όταν θέλω να την τσαντίσω..) μας κοίταζε ομαδικώς να μιλάμε τόσο άνετα για αυτήν την εποχή..σχεδόν βιωματικά..
Κάποια στιγμή πετάγεται..
-Μα τι λέτε??? Δεν μπορεί να είναι τόσο παλιά όλα αυτά..Εγώ θυμάμαι το Ηράκλειο ως "Χάνδακα"..
(μείναμε άφωνοι!)..και συνεχίζει..
-Ωστόσο ό Μίνωας πιστεύω ότι ήταν κάπου κοντά στην ηλικία..με τον προπάππου από τη μεριά της γιαγιάς..
(!!!)....
Το θέμα μας άλλαξε ευθύς..
Τελικά είχαμε μοσχαράκι στο φούρνο..
Φάγαμε, ήπιαμε..αλλά το θέμα δεν ξεχάστηκε!!! (τουλάχιστον από εμένα)..
Πάντα με χαμόγελο αγαπημένη μανούλα!


Με αγαπημένες φίλες προς αναζήτηση του κάλυτερου καφέ-μπαρ ώστε να περάσουμε 2 ώρες χαλαρές...
Βρίσκουμε τελικά ένα πολύ καλό και με αρκετό κόσμο..
Η πρώτη αποστολή εξετελέσθει..η δεύτερη ήταν η ανεύρεση τραπεζιού..
-Α! να κορίτσια..εκεί εκεί..!!! Πάμε να πιάσουμε τη γωνία???
(η απάντηση)
-Γιατί? τι είμαστε?..Αράχνες?..!!!

Ατάκα μαμάς..-Το πουλί ειναι πιο γρήγορο από το αεροπλάνο..!!! Απάντηση κόρης..-Ναι εαν το αεροπλάνο ήταν Jumbo του 1840..!

Είναι 12 παρά δέκα (κοντά μεσάνυχτα)..σε φιλικό σπίτι. Όμως 12 έπρεπε να είμαι σπίτι..Δεινή οδηγός μηχανής σε ηλικία 18..ήταν αργά..Ξάφνου κοιτάζω το ρολόι μου και φωνάζω έντρομη..12 παρα πεντεεε????..12 πρέπει να είμαι σπίτι!..πρέπει να φύγω..πρέπει να φύγω!!! ..η φίλη μου η κατερίνα..Οκ Τζένη..χαλάρωσε!..τι φοβάσαι? μην γίνει το μηχανάκι κολοκύθα???

Κάτι σαν εισαγωγή...

Θα ξεκινήσω με κάτι που θεωρούμε όλοι μας δεδομένο..
..Την αναπνοή..τις αναπνοές..

Ήλθα σε αυτόν τον κόσμο και έμαθα πρώτα να αναπνέω..
με βοήθησε πολύ αυτό.. έτσι άρχισα να αισθάνομαι..
Μετά λειτουργώντας σωστά τις αναπνοές μου..
άρχισα να ανακαλύπτω..έπειτα να απολαμβάνω..
Τώρα και με αρκετό οξυγόνο μέσα μου..και γνωρίζοντας πια
πως να αναπνέω..μπορώ να προχωρήσω στο να δημιουργώ..
Σαν πρώτος μου στόχος και με αρκετή πρακτική
εξάσκηση στο παρελθόν..τίθεται η δημιουργία..χαμόγελων..!