Ανάσταση..!

Ναι..ήλθε!

Αναστήθηκε ο Κύριος και μαζί οι ελπίδες μας για ένα καλύτερο αύριο..
Ομολογώ ότι τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο οδηγούμαι στο να χάσω την πίστη μου. Μέσα από προβλήματα, δυσκολίες και κακοτοπιές νοιώθω να απομακρύνομαι από τις πεδιάδες της αθωότητας και της σεμνής πίστης.. Αντιλαμβάνομαι να είναι το μυαλό μου..μάλλον η λογική μου δηλητηριασμένη..όχι καθαρή, όπως ήταν τα προηγούμενα χρόνια.
Η πίστη θολώνει το βλέμμα..η πίστη ομορφαίνει την εικόνα..Μα εμένα τα μάτια μου βλέπουν βρώμιά..βλέπουν τα άσχημα..τα δύσκολα, τα σκούρα..
Είμαι άνθρωπος που χαμογελά..που όμως ποτέ δεν χαίρεται. Θα μπορούσε να είναι ομορφότερη η ζωή μας. Είναι μια συχνή μου σκέψη αυτή..
Είναι χρόνια τώρα που αποτολμώ να χαρώ ευθαρσώς..Προτιμώ έσω μου να κρυφοχαίρομαι για ότι καλό βιώνω..πάντα με το φόβο μην σβήσει σαν μια αδύναμη φλόγα η κάθε μου χαρά..
..Όλες αυτές οι σκέψεις, καταστάσεις..με απασχολούσαν μέχρι και λίγα λεπτά πριν από την Ανάσταση..
Όλα όμως άλλαξαν ξαφνικά..
Τα τελευταία περίπου 5 χρόνια σταμάτησα να πηγαίνω στην εκκλησία ώστε να παρίσταμαι τη στιγμή της Αναστάσεως..Έμεινα λοιπόν σπίτι και περίμενα μέχρι να επιστρέψουν τα αγαπημένα μου πρόσωπα φέρνωντας μαζί τους στο σπίτι μας το Άγιο Φώς..όπως γίνεται από τότε που θυμάμαι να αναπνέω..
Στα λίγα λεπτά αυτά της αναμονής..διάφορες σκέψεις γυρόφερναν το μυαλό μου..μια από αυτές επικράτησε έντονα..«..κι αν δεν έλθουν;..» ..«θα χαρείς ποτέ ξανά;»..«τι έχεις και δεν χαίρεσαι;»..«κανείς δεν τα έχει όλα»..και ακόμα πολλές τέτοιες ερωτήσεις..
Μια φωνή μέσα μου με ρωτούσε..ξέρω ότι δεν ήμουν εγώ..
Ήταν Εκείνος..και μου δήλωσε έντονα την παρουσία του..Αναστήθηκε!
Ευθύς ακούω μια φωνή έξω από την πόρτα να λέει..«κλείσε όλα τα φώτα..φέραμε το Άγιο Φώς..»..
Μέσα στο σκοτάδι..Εγώ έβλεπα Φώς!..Αυτή τη φορά ένιωθα ότι είχα ένα ουσιαστικό λόγο για να χαμογελάω..!